Borowska Pelagia
Urodziła się 8 października 1952 r. w Mniowie na Kielecczyźnie. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Końskich, ukończyła filologię polską w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach. Przez wiele lat była mieszkanką Końskich, gdzie pracowała jako nauczyciel-bibliotekarz w Szkole Podstawowej nr 1. Po ukończeniu pracy zawodowej mieszkała w miejscowości Wiosna niedaleko Radoszyc (w powiecie koneckim). Debiutowała w 1980 r. opowiadaniem na łamach „Głosu Nauczycielskiego”, po czym publikowała m.in. w almanachach nauczycielskiego ruchu literackiego (Weryfikacje, Penetracje, Bazar 3, Bazar 4), „Ikarze”, „Świętokrzyskim Kwartalniku Literackim”. Laureatka kilkunastu konkursów literackich.
Autorka opowiadań, reportaży, felietonów i powieści. Wydała następujące pozycje:
- „Modliszka” (1992), opowiadanie wyróżnione w konkursie im. Wilhelma Macha „O laur miedzianego Amora” w Lubinie;
- „Historie sprzed pogrzebów” (1995), zbiór opowiadań;
- „Samosiejka” (1997), powieść nagrodzona w konkursie pn. „Świętokrzyska Premiera Literacka” oraz nagrodą „Głosu Nauczycielskiego”;
- „Na babski rozum” (2001), zbiór felietonów;
- „Trzynasty księżyc” (2007), powieść dla młodzieży wyróżniona w Konkursie Literackim im. Stefana Żeromskiego z 2003 r.;
- „Źródło Biruty” (2015), powieść dla młodzieży wyróżniona w II Konkursie im. Stefana Żeromskiego z 2014 r.;
- „Jarzębinowe ścieżki” (2018), powieść dla młodzieży, zamykająca trzytomowy cykl opisujący historie nastolatki wkraczającej w dorosłe życie.
Publikowała też felietony w „Gazecie Koneckiej” (1993-94), kieleckim wydaniu „Gazety Wyborczej” (1995-96) oraz „Przeglądzie Koneckim” (1999-2000).
Od 1980 r. należała do Nauczycielskiego Klubu Literackiego w Kielcach, od 1997 r. – do Związku Literatów Polskich.
W maju 2010 r. w Miejsko-Gminnym Domu Kultury w Końskich zorganizowano benefis z okazji 30-lecia pracy literackiej pisarki. Spotkanie poprowadził Emilian Niemiec, a wśród gości byli m.in.: Stanisław Nyczaj, wydawca i ówczesny prezes kieleckiego oddziału Związku Literatów Polskich oraz Bogdan Pasternak, wiceprezes kieleckiego Oddziału Związku Literatów Polskich. Benefisowi towarzyszyła wystawa prac plastycznych przyjaciół Pelagii Borowskiej: Aliny Sali, Elżbiety Musiał. Władysławy Szproch i Tadeusza Czarneckiego.
Żona, matka dwójki dzieci: Elizy i Marcina.
Zmarła 20 września 2024 r. Uroczystości pogrzebowe Pelagii Borowskiej odbyły się w dniu 23 września 2024 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Końskich.
Źródła:
- V Lubińskie spotkania z literaturą miłosną, [w:] „Polska Miedź” z dn. 11.05.1989 r., nr 19 (322), str. 11, źródło: https://bibliotekamiedziowa.pl/Content/8869/01_POLSKA_MIEDZ_1989_NR_19_ocr.pdf
- Stefaniak J., Samosiejka [w:] „Tygodnik Konecki” z dn. 20.03.1997 r., nr 11 (23), str. 5
- Na szerokość kota [w:] „Przegląd Konecki” z dn. 2.08.2000 r., nr 31 (42), s. 4
- Borowska P., Kobieta wierną jest…, [w:]„Ikar”, 2001, nr 5, str. 35
- Pasternak B., Pelagia Borowska [w:] „Ikar”, 2001, nr 6, str. 19
- Włodno M., Stół i nożyce, [w:] „Ikar”, 2001, nr 7-8, str. 34
- Kądziela M., 30 lat literackiej przygody Pelagii Borowskiej, [w:] Echo Dnia z 25.05.2010 r., źródło: https://echodnia.eu/swietokrzyskie/30-lat-literackiej-przygody-pelagii-borowskiej/ar/8709243 ,
- Kądziela M., Ostatnie pożegnanie Pelagii Borowskiej, [w:] „Echo Regionu” z dn. 27.09.2024 r., nr 39, str. 8
